The social dimensions of resource extraction have always presented a major challenge for industries. This is particularly acute towards the end of the project lifecycle when multiple pressures align. Planning for successful mine closure is a key driver in the mine design, planning and the sequencing process. This enables the mine to be progressively rehabilitated towards a well-understood and acceptable final landform and land-use outcome. Although a significant need to better understand the social aspects of mine closure has been recognised across the industry, there is a lack of case studies that cover the long-term post-closure outcomes. Without case study material, it will not be possible to develop realistic guidance for closure practitioners considering social and community aspects. The guidance is particularly important in densely-populated regions where open pit mines frequently overlap with sensitive ecosystems and with intangible cultural values. The study investigated how people living in close proximity to open pit mines and mine rehabilitation sites perceive their neighbouring landscapes and how they use the post-mining land in their everyday lives. A total of 40 residents from two communities in a lignite-mining region in the Czech Republic were interviewed. While one community is living adjacent to a closed mine site, the other is next to an operating mine with closure planned in 20 years. The relationship between communities and the post-mining and mining sites, as well as to the mining company operating in the area were investigated. Participants identified places that they use in their everyday activities and places with various cultural and natural values and meanings. The results show that most respondents use post-closure landscapes in their leisure time activities and appreciate their high aesthetic, recreational and natural values. Place attachment, feelings of belonging, experience of positive results of mine rehabilitation, and economic benefits played a key role in the communities’ perception. The study introduced a spatially-explicit qualitative approach that can assist in maximising the beneficial use of post-mining land, in particular to evaluate the restoration success of post-mining sites.
Coal mining industries face real challenges to meet legal demands on a low carbon future. The history of coal in industrial transitions seems to come to a rapid end, accompanied by widespread boom of closing active coal mining projects. This change can result in negative ramifications for coal mining regions, involving a complex interplay of multiple risks. In this paper, we aim to analyse the complexity of environmental, social, and governance factors that can cause significant difficulties in closure of coal mining operations. We identify multi-factor risk profiles for operating mines by applying spatially explicit indicators within a proposed multi-risk framework. The indicators have not been captured by conventional market, as they tend to be more long-term oriented in the context of strategy and performance. We map eight risk categories: stability, water and climate, biodiversity, vulnerability of land uses, indigenous people, social fragility, political fragility, and regulatory environment, and analyse their effect on a global dataset of active open pit coal mines. The spatial analysis reveals that a significant proportion of the projects face accumulation of multiple risk factors. A total of 552 projects out of 916 show medium to very high-risk occurrence. In this paper, we present global risk vulnerability across the coal mining projects by indicating extent to which operators of the mines face multiple risk factors when planning for closure.
U članku autorica analizira obiteljske veze pripadnika poznatih karlovačkih obitelji iz 19. stoljeća: Alojza Duquenois, Ivana Reichherzera i Franza Zihaka/Czihaka. Prva dvojica bili su licitari i voštari. Zihak je bio glazbenik i skladatelj. Sve su tri obitelji pripadale uglednomu karlovačkomu građanstvu u prvoj polovici 19. stoljeća. Posebno su licitari i voštari bili još od 17. pa sve do 19. stoljeća najjači gradski sloj. U članku je moguće naći primjere zanimljive prakse, kada su se kalfe ženili za majstorove kćeri te tako nasljeđivali obrt i dr. Kroz narativ o tri karlovačka građanina u predindustrijsko vrijeme, posebnu pozornost privlači multietnički karakter grada u 19. stoljeću i podatak da su već u prvoj polovici 19. stoljeća neke žene tih obitelji imale svoja zanimanja. Upravo je glazba bila povezujući element obitelji Zihak-Reichherzer s obitelji Wiesner Livadić, stoga je u članku posebna pozornost posvećena i učiteljici glazbe Katarini Reichherzer, unuci Franza Zihaka, supruzi odvjetnika i opernoga pjevača Kamila Wiesner Livadića te snahi skladatelja Ferde Wiesnera Livadića.
The aim of the study was to learn the influence of treatment resort extended with modern exercises with feedback using virtual reality for postural control and reducing the risk of falls in people aged 65+.Material and Methods: Seventy four people (46 women, 28 men; aged 65-84) participated for three weeks in spa therapy, which was extended with physical exercises using feedback based on virtual reality to improve postural control and reduce the risk of falls. Postural control tests, “get up and go” test (TUG) and test standing up from the chair for 30 seconds were performed to assess the progress of the therapy.Results: After treatment in the Romberg trial performed on the stabilometric platform with open and closed eyes, a statistically significant improvement in most parameters indicating improved postural control was noted, including reduction of path length and surface area of center of foot pressure (COP), reduction of the length and speed of bowel movements COP in the frontal and sagittal planes. A statistically significant reduction in the time of the TUG test and increase the number of repetitions of standing up from the chair in 30 seconds were also noted. Statistical significance was assumed at the level of p≤0.05.Conclusions: Treatment resort enriched with exercises using virtual reality and feedback contributes to improving postural control and reducing the risk of falls in people aged 65+. The results of the study should be confirmed in high-quality therapeutic experiments, including control groups.
Artykuł ma charakter recenzyjny – jego autorka omawia książkę Jacka Ostaszewskiego Historia narracji filmowej (2018) wydaną nakładem wydawnictwa „Universitas”. Celem recenzji jest pokazanie oryginalności propozycji polskiego badacza oraz usytuowanie jej na tle innych pozycji poświęconych tej samej problematyce. Punktem referencyjnym stają się tu przede wszystkim, choć nie tylko, konsekrowane na gruncie rodzimego filmoznawstwa koncepcje teoretyków filmu: Davida Bordwella i Kristin Thompson. Ostaszewski stara się wejść w polemikę z amerykańskimi badaczami, jednocześnie rozwija ich myśl i – co najistotniejsze – pokazuje rozwój trybów narracyjnych w perspektywie historycznej.
Polską Kronikę Filmową w pierwszych latach emisji (1945–51) anonsował pompatyczny motyw muzyczny (o charakterze cytatu). Od roku 1952 r. oprawę dźwiękową czołówki stanowiła kompozycja specjalnie stworzona przez Władysława Szpilmana. Emitowana niezmiennie do roku 1994 stała się rozpoznawalnym znakiem magazynu oraz swoistym soundmarkiem audiosfery. Jednym z elementów jej dystynktywnego oblicza jest polonezowa rytmika. Ionicus a minore skorelowany z dynamicznym (z użyciem modulacji i remodulacji) przebiegiem i hejnałową melodyką stanowi o wyjątkowej nośności i rozpoznawalności sygnału. Źródła odnalezione w archiwach WFDiF wskazują jednak, że w roku 1967 powstały alternatywne wersje dźwiękowej czołówki PKF. Niepublikowane propozycje H. M. Góreckiego, W. Kilara oraz J. Maksymiuka zostały nagrane wraz z kompozycją W. Szpilmana w wersji na otwarcie oraz na zakończenie programu. Każdy z nowych projektów sygnału otwierającego mieści się w podobnym piętnastosekundowym czasie i z reguły przeznaczony jest na skład orkiestry symfonicznej. Kompozycja W. Kilara o znamionach uroczystej pieśni, spajającej elementy rozszerzonej tonalności z elementami neoklasycznymi, obejmuje wersje w kilku tonacjach (podobnie jak wyjściowa kompozycja W. Szpilmana rozpisana w B-dur i C-dur). Propozycja H. M. Góreckiego rozbudowująca szerokie brzmienie z użyciem repetycji motywu rytmicznego, łączy kwartową harmonikę z eufoniczną barwą witalistycznego zakończenia. Sygnały obu autorów zrealizowano akustycznie w wersjach bez lub z kwintetem smyczkowym. Projekty J. Maksymiuka obejmują najliczniejszą grupę (wersje I-VIII), różnorodną pod względem fakturalnym i stylistycznym. Cztery pierwsze (trzy nowoczesne, jedna stanowiąca stylizację poloneza) nie zostały ujęte w nagraniu, pozostałe – na skład orkiestrowy bądź instrumenty dęte blaszane z towarzyszeniem perkusji – prezentują wielorakie marszowo-taneczne ujęcia. Realizacja akustyczna z 1967 roku pozostaje anonimowa. Analiza audytywna wykazuje, że dokonano jej w obszernej sali i w formie stereofonicznej. Inspiracja przedsięwzięcia pozostaje nieznana, prawdopodobnie łączy się z podejmowanymi w 1967 roku próbami zmiany kształtu czołówki Kroniki (m.in. oprawy graficznej) i z ingerencjami politycznymi. Ostatecznie nie wpłynęła na zmianę legendarnej sygnałowej kompozycji Kroniki autorstwa W. Szpilmana.